Hamileyim...

Bazen aylarca bebek istersiniz olmaz da hiç ummadığınız bir anda geliverir dünyanıza. Her ay ümitle beklersiniz , soranlara "Henüz düşünmüyoruz ,biraz daha evliliğin tadını çıkartalım bla bla bla" der durursunuz. Ya da gerçekten istemediğinizi düşünürsünüzde bilinç altınız size oyunlar oynar. En ufak aman olursa olsun diye yaptığınız kaçamaklardan sonra "Acaba?" soruları aklınızı karıştırır durur.

Belirtiler ararsınız;

Mide bulantısı var,

Ateş basması var,

Baş ağrısı var,

Kasık ağrısı var,

Kirpiklerim karışıyor,

Göz bebeklerim büyüdü,

İdrarım koyuldu...

var oğlu var...

Kendimizi dinler durur adet gününe kadar yer bitiririz. Hele mevsimsel ya da strese bağlı gecikmede eklendimi soluğu labaratuarda alıveririz değil mi? Ben hiç bir zaman ona cesaret edemedim. O kadar çok yanıldım ki hiç bir zaman eşime " Hadi tahlile gidelim." diyemedim. 

O kadar yorgun düştüm ki sonunda kendimi sorguladım. Ne istiyordum ben? Başkalarına bebek istemediğimi söylerken bebek ağlamalarından nefret ederken niye her ay sonuna yaklaştıkça aynı sorularla beynimi bulandırıyordum? İstiyordum ama itiraf edemiyordum kendime. Ha olur da tutarsa "" Kazayla oluverdi işte" diye geçiştiriverecektim :) güya. 

Sonra zamanla artık takmayacağım kafama taktımda ne oldu bu zamana kadar diye düşünüverdim. 

Ve bir gün....

Adet olmayı bekliyorum hiç bir belirtim yok hamileliğe dair. Zaten aklımdan da çıkıvermiş hamile olma olabilme ihtimalim. Baş ağrısından ölüyorum. Ha oldum ha olacam diye düşünüyorum. Parol içiyorum yok Majezik gibi güçlü migren ilaçları alıyorum yok. Geçmiyor geçmek bilmiyor. 

Çarşıya çıkıyoruz eczanenin önünde duruveriyorum. Olmam lazımdı ama yok... Baş ağrımda geçti geçecek...

1 de değil 2 tane alıveriyorum şu 5 tl lik meşhur kaset testlerden.

Birini bu akşam gidince yaparım diğerinide olmadı yarın ilk idrarla yaparım garanti olsun hem üzülmem belki diyorum.

Eve gelir gelmez ilk işim onu denemek oluyor. Çamaşır makinasının üstüne koyup ellerimi yıkarken " Amaaannn yine negatif nasılsa " diye söylenirken kasette karşılaştığım çift cizgi hayatımın dönüm noktası oluveriyor. 

Evet ben hamileyim ....

Serkaaaaannn diye bağırışım tüm apartmanı inletiyor... sevinç mutluluk göz yaşları hepsi birbirine giriyor ve ben ertesi sabah tekrarladığım test sonucu yine aynı çizgiyi yakalayınca ilk defa soluğu labaratuarda alıyorum.