İlk kontrolüm ve bir takım tahliller...

Göz yaşlarım kurumamıştı...

Gülümsüyordum ama insanların zoruylaydı tüm gülümsemem. Ara ara avutuyordum kendimi unuttum diye ama unutmak ne mümkün. Birşeyler hep hatırlatıyordu yaşadıklarımı bana.

Heyecanla gittiğim kontrol günü geldi çattı. Uzun süredir görmediğim hastahanenin kapısından girerken ne kadar zorlandığımı , eşimin elini bir an olsun bırakmak istemediğimi hala dün gibi hatırlıyorum. Sanki küçücük bir çocuk gibi ürkek ve kırgındım. Daha çok kırılmaktan korkar gibiydim.

Eşimin ; biz buradan bebeğimizle çıkacağız 3 kişilik bir aile olarak demesiyle tekrar umutlarım can buldu.

Doktor beni daha iyi gördüğünü söyleyerek moral veriyordu. Aslında o da biliyordu içimdeki cam parçalarını. Bunları dile getirmenin bana hiç bir faydası olmayacağını biliyordu. Benim hem psikoloğum olmuştu ,hem babam, hem kadın doğumcum. O mükemmel bir doktor. Hayatımda tanıdığım en mükemmel doktor.

Öyleki yaptığı işi o kadar titizlikle yaptığından emindi ki tekrar ultrasona alıp gözlemlemedi bile. Bu kendine olan güveni benim ona gitmem için yeterli sebeplerdendi.

Hemen tahlillerimizi ayarladı benden 3 tüp eşimden tek tüp kan alındı.

Kromozom analizi, genetik analiz , kan pıhtılaşması (trombofili paneli , trombosit) protein vs gibi her türlü değerlere bakıldı.

Eşimin 10 Gün sonra benim ise 1 ay sonra çıkacak tahlilleri beklemeye gelmişti sıra...